پسر آواره

این وبلاگ جهت درددل بادوستانم مباشد.

For whom I missed when I came to Australia

Who was always living in my heart that is my mother? Her name is Sabira She is 36 years old. She have four son two of them is boy and two of them is girl I am the first son of my parents

She always looks after me because i was the first son of my parents they love me too much I couldn’t imagine it. That day when my father decided to send me to Pakistan I felt miss my mother then I went to near my mother to say goodbye, that time she is cooked lunch for our family she saw me to came for goodbye then she said to me are you want to leave me alone, are you coming back and are you sure you can travel then I said if your praying is with me everything is possible to me she told me I always pray for you in every place you want after that I couldn’t controlled myself I Cried allot she also cried with me and unfortunately all my family cried with my mum. I am sure they miss me too much and also I miss them

After that when I arrived at Pakistan I called to my father to say hi and also I asked how is my mum he told me she is fine but aletel bit sick I told to him could I speak with her please? He said sure you could but not now I was very afraid to what happen with my mum. I asked also where she is. The reapplied me she is in the hospital. Ok when is passible I can talk with her? Tomorrow you will talk with her but not sure. Ok then I cried allot but there was no one feel me how much I have pan in my heart. That night was the burring night in my life I wait which time became morning. I decided to go back to Afghanistan but sadly I can’t go back to Afghanistan I didn’t have passport any think for travel by away tomorrow is came I called to my father again first of all I asked how is my mum? He said she is completely fine now. Oh thanks god. When my mum said hi wali I said oh mum how are you? Are you feeling good now? She said yes I am good thank you. By away I decided to go to Australia, I had three months journey to arrive at Australia in this three months I didn’t have any access to contacted for them that was very painful to me

13th march is my new birthday to come in the new would that is I arrived to Australia. When I arrived to Australia I felled very comfortable but one thing is making sad is that my mum after 3 days Sercoo give to me one phone cared to speak with my family that time really happed. When I called to my father they heard my voice they are much happed I am also much happed then my mum said hi wali how are you I tolled I miss you too much She said are you fine? Yes I am fine

I really love my mum no one can get her place in my heart just my mum. I love you mum mum

Thank you

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1390ساعت 10:16  توسط ا حمدولی رضایی  | 

انتظار

زندگی یک آواز است ، آن را بخوان

زندگی یک بازی است ، آن را بازی کن

زندگی یک مبارزه است ، با آن مقابله کن

زندگی یک رؤیا است ، به آن واقعیت ببخش

زندگی یک فداکاری است ، آن را عرضه کن

زندگی یک عشق است ، از آن لذت ببر

زندگی یک طبیعت زیبا است، به آن نگاه کن!

+ نوشته شده در  شنبه ششم آذر 1389ساعت 12:50  توسط ا حمدولی رضایی  | 

جوانیهای پسر آواره

جوانی

جوانی یم بهاری بدوبگزشت                         

به مایک عطباری بدو بگزشت

میانی ما وتو یک الفت بو                            

          خیالم نوبهاریی بدوبگزشت

سری چشمه رسیدم بانه کردم                    

         نظربر عبری جانانه کردم

نظرکردم نه دیدم یاری خودرا                           

        گریبانرا بدامن پاره کردم

زکف امری جوانی رفت افسوز                        

      بهاری زنده گانی رفت افسوز

نه گفتم رازی دل یکدم به پیشش                   

        زیپشم یاری جانی رفت افسوز

موسلسل زلفی باگوررحته گاری                      

          گل وسنبول به حمام مهته گاری

پریشان چون کنیدآن تاری زلفان                      

           بهر تاری دلی یامهته گاری        

جوانی یم بهاری بدوبگزشت                          

   به مایک عطباری بدو بگزشت

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم آبان 1389ساعت 3:54  توسط ا حمدولی رضایی  | 

پایان زنده گی

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم آبان 1389ساعت 4:16  توسط ا حمدولی رضایی  | 

پنجه ره های زندان در وایالا

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم آبان 1389ساعت 3:12  توسط ا حمدولی رضایی  | 

جوانی

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم آبان 1389ساعت 3:7  توسط ا حمدولی رضایی  | 

آواره از زنده گی

آواره از زنده گی

دل من اولیله بارنه خداجان                                 

امی کیسم به میدانه خداجان

امی کیسم مره دیوانه کرده                                

ام دولت مرا افسرده کرده 

چرا اینجا چرا آنجا پرازغم                                  

چرا بامن همیشه این همه غم

چراازملکی ازره آواره کردی                                 

او چرادرملکی دیگرو بیچاره کردی

خدایا این قفص مرا دیوانه کرده                                

خدایا این مکان مرا بی گانه کرده  

 

 

 توراخدا دونبالم نیا که من میمیرم زندگی من دیگر تمام شده به آخر خط رسیده

 نمی خاهم زنده گی تورا به خط آخر برسانم . زنده گیم آرورم آروم تمام مبشه و نمیخا

 هم زنده گی تورا به خط آخر برسانم تورا خدا نیا تورا خدا نیا توراخودانیا خونی رگهایم

 تمام شه دیگر تاقد زنده گی راندارم توراخودانیا توراخدانیا دیگر نمی خاهم بااین رگهای

 بدون خون زنده گی کنم. خدایا آروم آروم میمیرم ازبین میرم خدایا آروم آروم می خاهم ویداکنم

 خدایانمی دانم باکی ویداکنم خدایاکاری کن میمیرم زندگییم به خط آخر رسیده خدایا

 کاری کن من آروزو دارم جوانهستم عشق دارم خانواده دارم خدایا کاری کن ازاین

 زندان ریها پیداکنم خدایا کاری کن دوباره زنده گی کنم .خدایا این زندان مرا دیوانه

 کرده خدایا این مکان مرا بیگانه کرده.خدایا دلم هوای مرگ کرده خدایا من دیگرتاقداین

 هوارا ندارم خدایا کاری کون لطبن.خدایاخدایا فقد یک خاهشدارم مرابه آروزو یم

 برسان مرابه آروزو یم برسان من میخاهم زنده گی داشته باشم.خدایا کاری کن. آروم

 آروم ازبین میرم خدایادیگرتاقد این هم امتهان راندارم خدایا کاری کن میمیرم

 خدایا بینی من و زنده گیم جودایی غوغا میکونه خدایا کاری کن این جودای را

 از صفحی روزگارم پاکش کنم خدایا خدایا کاری کن  خدایا خدایا کاری کن  

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم آبان 1389ساعت 14:21  توسط ا حمدولی رضایی  | 

غزل چوپانی

غزل چوپانی

لبی جولگه لبی جویبار موره یار                                                

او مره دیده و خون جیگر موره یار               

چکر زدون پشتی بامه صدقه                                                    

او امو بیه امو اندامه صدقه                

خوددت راگل بساز آینه چی باشه                                               

او مه را بیگانه ساز دل را چی باشه                 

مویای تید پرگ بلی قلم تو                                                          

او از مه جدا شودی بلایم ده پستو                      

 یگان روزا بییم ده خانی تو                                                    

او قدتو قسه کونم بلدی آبی تو        

او ندیدم مثل تو در قول ازره                                                    

او چادیر کشال امادی لبی جولگه           

ده سرتو چادری سیاه می شینه                                               

او امو رنگی گلی بادامه دیده       

او هرسو موری سر مه نیق میزه نی                                             

او گمانم سرمه قیا مته امروز              

کالای زریدار ده جان تو دوختر                                                       

او خانه را فرش کنوم برای تو دوختر           

ده طوی خانه موری قد خیل ی دوختر                                            

او خونی دلمه خینه دیستای تو دیده 

  

+ نوشته شده در  دوشنبه دهم آبان 1389ساعت 5:11  توسط ا حمدولی رضایی  | 

شعر هزاره گی

پیروجم جم پشتی زانوی تودیده                   

                                  اوو  مره کشته امو خالء روی تودیده

به درباری خدا ارمان نداروم                            

                               اوو بشینم یگ لحظه پالوی تودیده

مو یه سفید کدوم ازغم تو الی                       

                              اوو بیگیروم تابکی ماتم تو الی

ده نافی ولیاتو خانه تو دیده                           

                              او دلم پورخون شده بلدی تو دیده

اگر بامن سری یاری نداری                           

                               اوو شایدکشته شوم بلدی تو دیده

خدا در بیدیه این ملکی غم را                          

                               اوسکول رافتوشده بانهء تو دیده

 آلم تبا آلم تبای دیده                                                 

                                     اوبینی بلند چار گل طلا ی دیده

جوانو دربدر آواره گشته                                              

                                   اوو ده عاشق نازکدو گنایه دیده

او امان روزی که مه استرالیا امادوم               

                                 او دست ده قچار غمگین ششتو ن تو دیده

سری خارطار استه شودی تو دیده                 

                                 او زیری چادر ایلمگ کدون تودیده 

خدایا بالو پرمیدادی مارا                                

                               اوو ازی زندان گوزرمیدادی مارا

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم آبان 1389ساعت 14:36  توسط ا حمدولی رضایی  | 

Always

I wish you were here
I wish you were close
and those are the times that I'm wishing the most.

I gave you that ring you wear on your hand
and like time in an hour glass, you slip away like sand.

I want you so bad to hold, and to touch
and that is because I love you so much.

And I want you to know whatever you do
I will always be here

and I will always love you
.

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم آبان 1389ساعت 12:33  توسط ا حمدولی رضایی  | 

مطالب قدیمی‌تر